Veelgestelde vragen

Nee. Bij hyperacusis staat vooral een verminderde tolerantie voor luidheid centraal. Bij misofonie gaat het vooral om specifieke triggergeluiden waarvan de reactie niet eenvoudig door luidheid wordt verklaard. Beide kunnen wel samen voorkomen.

De naam wordt soms zo vertaald, maar die omschrijving is klinisch te beperkt. Patiënten kunnen irritatie, boosheid, walging, spanning of angst ervaren en soms ook reageren op visuele of voorspellende prikkels.

Misofonie kan niet zinvol worden gereduceerd tot “puur psychologisch” of “puur auditief”. We bekijken de interactie tussen waarneming, aandacht, lichamelijke reacties, emoties, leren, betekenis en context. Er is geen enkelvoudige bewezen oorzaak die alle patiënten verklaart.

Niet automatisch. Bescherming is passend bij werkelijk luide situaties en kan in specifieke medische omstandigheden nodig zijn. We beoordelen vooral de functie: helpt het u om te blijven deelnemen, of wordt het een noodzakelijke voorwaarde om gewone situaties nog aan te durven?

Niet als eenvoudig “zo lang mogelijk naar een trigger luisteren tot u eraan gewend bent”. Gedragsexperimenten of gecontroleerde blootstelling kunnen gebruikt worden wanneer er een duidelijk leerdoel is en wanneer ze passen bij het individuele klachtenprofiel. Bij echte geluid-geïnduceerde pijn is een andere klinische voorzichtigheid nodig.

Het verloop verschilt per persoon. We beloven geen vast genezingspercentage. Betekenisvolle vooruitgang kan bestaan uit minder sterke reacties, minder anticipatie en vermijding, sneller herstel en vooral veel meer vrijheid in het dagelijks leven.

Ja. Misofonie kan al in de kindertijd of adolescentie zichtbaar worden en invloed krijgen op gezin, school en sociale activiteiten. Een jeugdbehandeling moet rekening houden met ontwikkeling, autonomie, ouders en school.

Niet noodzakelijk. Wanneer de klachten sterk verweven zijn geraakt met gezamenlijke maaltijden, communicatie, vermijding of terugkerende conflicten, kan het wel zinvol zijn de partner op een bepaald moment te betrekken.

Ja. Angst kan een begrijpelijke secundaire reactie zijn wanneer iemand herhaaldelijk pijn of sterke klachten na geluid heeft ervaren. Daarom onderzoeken we altijd wat eerst komt: pijn, angst, verwachting en gedrag.

Omdat misofonie, fonofobie, hyperacusis, pijnhyperacusis en algemene geluidsoverbelasting verschillende vertrekpunten kunnen hebben. Een behandeling die past bij het ene profiel is niet automatisch geschikt voor het andere.